Gdzie oglądać cały film Irlandczyk 2019 online?

To właśnie Robert De Niro wyróżnia się graniem zamkniętych, nieosiągalnych postaci – twardych mężczyzn, którzy mogą się wydawać nieco tępi, jeśli spotkasz ich po raz pierwszy, ale mają życie wewnętrzne, które rzadko pozwalają nikomu zobaczyć, i są dla siebie tajemnicą. De Niro miał 75 lat, gdy zagrał jeszcze jedną z tych postaci w filmie Martina Scorsese cały film Irlandczyk 2019 CDA, który wydaje się podsumowaniem bogatej części długiej kariery De Niro. Adaptacja scenarzysty Steve Zaillian („Lista Schindlera”) z książki Charlesa Brandta Słyszałem, że malujesz domy, i oglądając film za trzy i pół godziny, film jest naprzemiennie smutną, pełną przemocy i sucho zabawną biografią Franka Sheerana, weterana walki z II wojny światowej, który został mordercą mafii, a następnie lider związku, który miał długą, niekiedy politycznie nieprzyjazną przyjaźń z liderem Teamstera Jimmy’m Hoffą (Al Pacino).

Jak bardzo podoba Wam się nowy film Irlandczyk?

Po raz pierwszy spotykamy Franka w latach 80., zrujnowanego i rozmyślającego, jego spowiedziowy monolog zamienia się w zewnętrzną narrację, gdy patrzy na swoje życie z mieszaniną dumy i żalu. Z opuszczonymi ustami, podbródkiem i niebieskimi oczami skierowanymi prosto przed siebie, De Niro prowadzi nas przez dzikie lata Franka – od traumatycznych wydarzeń wojennych (po których „cokolwiek się stanie, dzieje”) po przypadkowe spotkanie z szefem zbrodni Pesci, Russellem Bufalino (określany przez Franka jako „reszta mojego życia”) i wprowadzenie do Hoffy (Al Pacino, w hałaśliwie tandetnej formie). „W latach 50. był tak duży jak Elvis; w latach 60. był Beatlesami ”- mówi Frank z Hoffy, którego porównuje również z generałem Pattonem. Wszystko to ujęte jest w „misję pokojową” – podróż z Pensylwanii do Michigan w 1975 roku, z przerwami na papierosy i retrospektywnymi lusterkami wstecznymi do przeszłości, w której krew jest fotogenicznie rozpryskiwana na ścianach i twarzach.

Obsada w filmie Irlandczyk jest niesamowita

Czujesz każdy rok De Niro w jego nawiedzającym przedstawieniu, a także lata Pacino, Joe Pesci i Harvey Keitel, którzy są „starzejący się” z powodu retrospekcji za pomocą komputerowych zdjęć, a także analogowego makijażu i tresek. Czujesz także lata w głównie młodszej obsadzie wspierającej (w tym Bobby Cannavale, Kathrine Narducci, Stephanie Kurtzuba, Gary Basaraba i Stephen Graham jako szefowie gangów, małżonkowie i przywódcy związków), którzy starzeją się do przodu. I czujesz ich w kierunku Scorsese, który jest bardziej kontemplacyjny niż jego norma filmowa o gangsterze (czasami tak medytacyjna jak jego religijne obrazy) i która zręcznie przesuwa się między epokami, używając dialogu i głosu, aby skoki czasu były płynne.

Krótka fabuła całego filmu Irlandczyk (The Irishman)

Po kilkudziesięciu latach reżyser Martin Scorsese powraca do biznesu Mobów z Robertem De Niro (ta dwójka nie współpracuje od 1995 roku w kasynie). Dodaj Joe Pesci, Harvey Keitel i Al Pacino do mieszanki i przygotuj się na fajerwerki. Czy możesz uwierzyć, że Scorsese i gwiazda Scarface nigdy nie połączyli sił? Teraz ten reżyser i ci aktorzy – wszyscy po połowie lat siedemdziesiątych – liczą każdą minutę. Wraz z Irlandczykiem największy żyjący reżyser w Ameryce tworzy swoje arcydzieło z późnej kariery, głęboko odczuwalny dodatek, który żywo podsumowuje każdy punkt zwrotny w swoim arsenale kina kryminalnego, od Mean Streets z 1973 roku przez Goodfellas, Casino, Gangs of New York i Oscara wygrywając The Departed. Ale jego najnowszy to także odpowiedź napisana gorączką, krwią i przejmującym żalem na oskarżenia, że jego filmy to plakaty rekrutacyjne mafii. Nikt nie może zarzucić temu filmowi.

Warto pójść na ten film do kina

Pierwsze ujęcie prześlizguje się przez dom spokojnej starości i lokalizuje Franka siedzącego samotnie na wózku inwalidzkim. Jest tak rockowy, że widziany z tyłu wygląda, jakby mógł umrzeć. Następnie kamera krąży wokół niego, odsłaniając twarz z podszewką, mętne oczy i białe włosy. Zaczyna mówić, a jego wypowiedzi stają się narracją filmu. Nie wiemy, komu opowiada tę historię (tak naprawdę dla nas), ale ostatnia pół godziny – zanurzenie się w życie teraz starego człowieka, pełniejsze niż jesteśmy przyzwyczajeni do oglądania w jakimkolwiek amerykańskim filmie niereżyserowanym Clint Eastwood – daje nam nieco więcej frameworka.

Jest to film o skrzyżowaniu przestępczości i polityki, historii mafii i historii Waszyngtonu, poruszający kwestię rozwoju Castro na Kubie, próby obalenia go przez CIA, zabójstwo Johna F. Kennedy’ego oraz wojny mafijne w latach 60. i 70. Ale przede wszystkim chodzi o wiek, utratę, grzech, żal i to, jak możesz poczuć się jak obiekt pasywny, który ogarnia historia, nawet jeśli odegrałeś rolę w jego kształtowaniu.

Cały film Irlandczyk to zdecydowanie premiera roku

Jeśli chodzi o Pesci, przez cały czas przyjmuje skuteczne niedopowiedzenie, krążąc w trybie sotto voce przez mgłę spornych wydarzeń, jego oczy często ukryte są za ciemnymi okularami, które sprawiają, że przypomina bardziej niebezpieczną wersję Karla Lagerfelda. Kilku bohaterom wprowadza się zapierające dech w piersiach nagłówki na ekranie, wyszczególniające ich imiona i godzinę ich śmierci – niektóre naturalne, o wiele bardziej gwałtowne. Mimo że często zabawny dialog Zailliana jest pełen motywów typu „weź cannoli” („Ładujesz broń, nożem, biegniesz”), warto zauważyć, że Anna Paquin ma w dużej mierze niewerbalny cios, ponieważ Frank jest coraz bardziej rozczarowany córka Peggy, której milczenie odcina ojca od rdzenia.

Przedstawiamy podsumowanie filmu

Jeśli wierzyć Sheeranowi w jego życie (a wielu historyków kryminalnych ostrzega, że ​​tak nie jest), był głęboko zaangażowany w kilka kluczowych momentów w historii Ameryki. A jednak nadal możemy odejść od „Irlandczyka” postrzegającego go jako postać pasywną: Zelig lub Forrest Gump gangsterów – z powodu tego, jak opowiada historię, prawie tak, jakby zaprzeczał, co to znaczy i o czym mówi mu. Mimo, że jest zdolny do wielkiej przemocy i może ją błyskawicznie zepsuć, Frank wydaje się zadowolony, gdy siedzi spokojnie w tle mądrych murali Scorsese, za głośniejszymi, bardziej ekscentrycznymi mężczyznami (szczególnie Jimmy Hoffa, granymi dowcipnie i entuzjastycznie przez Pacino, w ochrypłym, krzyczącym i bełkoczącym trybie).

Frank jest wyciszony i reaguje w przeważającej części i świetnie radzi sobie z trudnymi sytuacjami, udając, że nie rozumie zadawanych mu pytań. Podchodzi do kilku zadań i zadań definiujących po prostu dzięki temu, że znajduje się we właściwym miejscu lub spotyka właściwych ludzi we właściwym czasie. Opisując swój nieubłagany marsz w czasie i życiu, charakteryzuje wybory, których dokonał z własnej woli (w tym kilka morderstw), tak jakby były to rzeczy, które właśnie mu się przydarzyły.

This is an example post, originally published as part of Blogging University. Enroll in one of our ten programs, and start your blog right.

You’re going to publish a post today. Don’t worry about how your blog looks. Don’t worry if you haven’t given it a name yet, or you’re feeling overwhelmed. Just click the “New Post” button, and tell us why you’re here.

Why do this?

• Because it gives new readers context. What are you about? Why should they read your blog?
• Because it will help you focus you own ideas about your blog and what you’d like to do with it.

The post can be short or long, a personal intro to your life or a bloggy mission statement, a manifesto for the future or a simple outline of your the types of things you hope to publish.

To help you get started, here are a few questions:

• Why are you blogging publicly, rather than keeping a personal journal?
• What topics do you think you’ll write about?
• Who would you love to connect with via your blog?
• If you blog successfully throughout the next year, what would you hope to have accomplished?

You’re not locked into any of this; one of the wonderful things about blogs is how they constantly evolve as we learn, grow, and interact with one another — but it’s good to know where and why you started, and articulating your goals may just give you a few other post ideas.

Can’t think how to get started? Just write the first thing that pops into your head. Anne Lamott, author of a book on writing we love, says that you need to give yourself permission to write a “crappy first draft”. Anne makes a great point — just start writing, and worry about editing it later.

When you’re ready to publish, give your post three to five tags that describe your blog’s focus — writing, photography, fiction, parenting, food, cars, movies, sports, whatever. These tags will help others who care about your topics find you in the Reader. Make sure one of the tags is “zerotohero,” so other new bloggers can find you, too.